ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 101 “Fake Love!?”
“พี่...ขอโทษนะที่เข้ามาโดยไม่บอกคือกดกริ่งแล้วไม่มีใครออกมา...และเห็นประตูบ้านเปิดอยู่ก็เลย...”
“...ช่างเหอะ...แต่จะมาก็บอกกันก่อนสิ...เกิดนายเป็นโจรเข้ามาขโมยของหรือข่มขืนจะว่ายังไง?”
“ใครกล้าทำอย่างนั้น?...มีหวังถูกจีเตะไม่นับครั้ง”
“สภาพแบบนี้ฉันสู้ใครไหว?”
(อือ--...ขาวชะมัดเลยวุ้ย!!...เอ้ยไม่ใช่!!...ต้นขาและที่น่องมีรอยฟกช้ำ)
“เจ็บมากมั้ย?”
“เจ็บสิไม่น่าถาม”
“แล้วยาที่ให้?”
“ฉันว่ามันดีมากเลย...เมื่อวานปวดจนไม่อยากขยับแต่พอทายาไปอาการปวดเบาขึ้นเยอะ”
“ปวดเจ็บเฉพาะตอนเดินใช่มั้ย?”
“อืม”
“เอ่อ”
“?”
“คนที่บ้านไปไหนหมด?...พี่ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวาน”
“แม่เลี้ยงกับน้องสาวฉันไปต่างจังหวัด 2-3 วัน”
“หมายความว่าจีอยู่คนเดียว?”
“ใช่”
“ลำบากแย่”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก...ฉันก็ชินกับการอยู่คนเดียวด้วย”
“....................................................”
“มาที่นี่ฝนรู้หรือเปล่า?”
“ไม่รู้...พี่ไม่ได้บอก”
“เฮอะ!!...นายนี่มันอยากเล่นกับไฟจริงๆ”
“เธอมีเหตุผลพอ”
“ฮึ!...อารมณ์หึงหวงทำให้ความมีเหตุมีผลลดลง...ข่าวออกทีวีมีให้เห็นทุกวัน”
...จีเปิดตู้เย็นหยิบน้ำอัดลมกระป๋องส่งให้ผมก่อนจะไปนั่งเก้าอี้ไม้ไผ่ดื่มอย่างสบายใจโดยที่สาวน้อยยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าหลังอาบน้ำเสร็จ...บรรยากาศในห้องเริ่มเครียดขึ้นมาทันใด...
(จีก็รูปร่างดีไม่น้อยแม้หน้าอกจะไม่ใหญ่มากแถมขาวใช้ได้ด้วย)
“.....................................................”
(เสียดายเป็นทอมชอบใส่กางเกง...ถ้าแต่งชุดผู้หญิงสวมกระโปรงคิดว่าจะต้องดูดีมากๆแน่)
“มองอะไร?”
“อ่า--...เอ้อ!!...เปล่า”
“ฉันเกลียดคนโกหกที่สุด!...นายมองอยู่ชัดๆยังจะพูดว่าไม่”
“พี่ขอโทษ”
“ขอโทษอะไรนักหนา?...น่ารำคาญชะมัด!!”
“.......................................................”
“อ๋อ!!...คงจะคิดลามกอยู่ล่ะสิ”
“ใช่...พี่คิด”
“ทีงี้ยอมรับ”
“พี่ผิดเองที่มองจี”
“บอกมาว่าคิดอะไร?”
“เอ่อ--”
“ฉันไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ให้ตาย!!”
“พี่คิดว่าถ้าจีแต่งชุดผู้หญิงจะต้องน่ารักมากแน่นอน”
“หึ!...ฮะๆๆๆ”
(น่าขำตรงไหนหว่า?)
“ฉันก็มีชุดผู้หญิงนะแต่ไม่อยากใส่”
“ชุด?”
“นักศึกษา...ซื้อมานานมากแล้ว”
“พี่อยากเห็นจัง”
“ไอ้ทะลึ่ง!!”
(สาวทอมหน้าบึ้งลุกเดินเข้าห้องไปเลยแต่ถึงเวลากลับสักที)
“พี่ขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะเดี๋ยวจะกลับแล้ว”
“เออ--”
................................................................................................................................................
...พอกลับมาถึงบ้านก็พบว่ามีคนไม่สบายอยู่อีกก็คืออาอรนิภา...ถามฝนๆก็บอกว่าแม่ของเธออาการไม่ค่อยดีตั้งแต่ออกเวรมาเมื่อเช้าและเวลานี้ยังนอนอยู่ในห้อง...
“แม่!!...ข้าวต้มเตรียมไว้ให้แล้ว...พวกหนูไปก่อนนะ”
“...อืม”
“ยังปวดหัวอยู่ไหมคะ?”
“นิดหน่อยแต่ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน”
“ถ้าไม่เพราะเป็นเรื่องสำคัญเราจะไม่ไปแน่”
“แม่ไม่เป็นไร...แค่นี้เอง”
“บอลอย่าออกไปข้างนอกถ้าไม่จำเป็นนะ”
(เซ็งเล็กน้อยเพราะตอนเย็นตั้งใจจะออกไปหาเพื่อนหาฝูงสักหน่อยซึ่งเมื่อวานก็พลาดไปทีล่ะ...เอ๊ะว่าแต่?)
“ฝนกับพี่แคทท่าทางรีบร้อนกันจัง...จะไปไหนหรือ?”
“อ่า...”
“เราจะไปโยนกจัตุรัส...พรุ่งนี้กลับจ้ะ”
“มีเรื่องด่วนหรือครับถึงต้องไปทั้งคู่เลย?...อีกอย่างอานิภาก็ไม่สบายอยู่ด้วย”
“ช่วยไม่ได้นี่นาเพราะมันเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ”
(เราไม่เคยรู้มาก่อนยังพอว่าแต่นี่สำคัญกว่าอาการป่วยของคนเป็นแม่เชียวรึ?)
“เรื่องอะไรพอจะบอกกันได้มั้ย?”
“เอ่อ...”
(ฝนมีท่าทางลำบากใจ)
“เอาไว้กลับมาจะเล่าให้ฟัง...ระหว่างนี้ฝากบอลดูแลคุณแม่ด้วย”
“จู่ๆอานิภาไม่สบายได้ยังไง?”
“ช่วงนี้อากาศค่อนข้างเปลี่ยนบ่อย...เป็นธรรมดาที่จะไม่สบายได้”
“เราไปก่อนล่ะ”
“อืม”
“บอลมีอะไรก็ไปทำเถอะ...อาจะพักผ่อน”
“เรียกผมได้ตลอดนะครับ”
“โอ่--...ถึงบอลจะออกไปกินเหล้าข้างนอกกับเพื่อนอาก็ไม่บอกใครหรอก”
(นี่ขนาดไม่สบายยังจะพูดกวนประสาทเราได้อีกแต่ก็ไม่ได้โต้ตอบและเดินออกมาข้างนอก)
.........................................................................................................................................................
...ตอนเที่ยงผมไปที่ห้องอานิภาและพบว่าเธอกินข้าวแล้วแต่ไม่กินยา...พอถามสาเหตุก็บอกว่าไม่อยากกิน...
“ไม่กินแล้วจะหายได้ยังไงล่ะครับ?”
“ช่างมันเถอะ...ร่างกายอาๆรู้ดีที่สุด”
“พี่แคทกับฝนฝากอาไว้กับผม...อย่าให้ต้องลำบากใจกันสิครับ”
“โฮ่--...หมายความว่าที่บอลทำไปทั้งหมดก็เพราะกลัวจะโดนดุ?”
“ไม่ใช่ครับ”
“อาไม่บอกสองคนนั้นหรอกน่า--...บอลออกไปได้แล้ว!”
“ผมไม่ออกไปจนกว่าอาจะยอมกินยา”
“นี่!!...จะมาสั่งอาได้ยังไง?”
“เอ้า--...ยาแค่สองสามเม็ดเอง...อย่าเรื่องเยอะนักเลย”
“บอลว่าใครเรื่องเยอะห๊ะ?...เดี๋ยวนี้ใช้คำพูดกับอาแบบนี้เรอะ?”
(ไปๆมาๆอารมณ์เราก็เริ่มหงุดหงิดเหมือนกัน...คนอะไรดื้อชะมัดยาด!!)
“จะยอมกินดีๆมั้ยครับ?”
“ไม่!!”
“ดี”
“?”
“!!!”
(จับกดซะเลย)
“โอ้ย!!!...อะไรเนี่ย?”
“อาป่วยอยู่ไม่มีทางสู้แรงผมได้หรอก”
...ในเมื่อไม่ฟังก็ต้องใช้กำลัง...อานิภาจ้องตาเขม็งและพยายามฮึดสู้แต่แรงของเธอไม่ได้มีมากไปกว่าผม...
“บอล...บอลจะทำอะไร?”
“ผมบอกแล้วนะว่าอย่าดื้อ...จะยอมกินยาดีๆหรือให้ผมบังคับ”
“กล้าบังคับอารึ?”
“ทั้งหมดเพื่อตัวอาเองทั้งนั้น”
“แล้วจับมือสองข้างไว้แบบนี้อาจะกินยาได้ยังไง?”
“ผมรู้ว่าอาไม่กินหรอก”
“เรื่องของอา!!”
(เหมือนกันทั้งบ้านจริงๆเรื่องความดื้อดึงเพราะฉะนั้น)
“แบบนี้ไม่น่ารักเลยนะครับ”
“ช่างฉัน!!...ก็ไม่ได้อยากให้ใครมารักอยู่แล้ว”
“.........................................................”
“ปล่อยมือสักที~~...อาเจ็บแขนไปหมด...ยิ่งบังคับกันก็ไม่มีทาง”
“.........................................................”
“มองทำไม?...ถ้ากลัดมันตอนนี้ก็ไปจัดการในห้องน้ำซะ...ว้าย!!!”
“ปากเก่งจังนะครับ”
“จะ...จะข่มขืนอาเรอะ?”
“ผมไม่ทำหรอกครับ...ยิ่งสภาพไม่น่าดูแบบนี้ด้วย”
“เฮอะ!!...ใครจะสวยขาดบาดใจลีลาบนเตียงที่หนึ่งไม่เป็นสองอย่างป้าของเธอล่ะ?”
(มาเป็นชุดเลยวุ้ย!!...ทั้งประชดทั้งจี้ใจดำ)
“รึไม่จริง?”
“ใช่...ป้าเอ็มน่ารักช่างเอาอกเอาใจผู้ชายที่ไหนก็ชอบทั้งนั้น...ไม่เหมือนอาที่เอาแต่ดื้อรั้น”
“ออกไป...ออกไป!!!...อื๊อ!!”
...ผมนอนทับร่างอานิภาและคิดไปต่างๆนานา...ผมน่ะก้าวข้ามไปนานแล้วตั้งแต่มีความสัมพันธ์ที่ล้ำลึกกับผู้เป็นป้าแท้ๆดังนั้นอาสาวที่อยู่ตรงหน้านี่จึงถือว่าหล่อนเป็น “ผู้หญิง” คนหนึ่งเท่านั้น...ใจหนึ่งก็อยากจะเผด็จศึกไปซะเลยแต่อีกใจก็หยุดยั้งไว้เพราะอดีตที่เคยทำความผิดมาแล้วมันเป็นเครื่องช่วยเตือนสติ...
(แถมน่าลิ้มลองซะด้วยสิ)
“ฮึก”
“อื๋อ?”
“.............................................................”
(ระ...ร้องให้ซะแล้ว~~...เวรกรรม...ยิ่งแพ้น้ำตาผู้หญิงอยู่ด้วย)
“อา...ผมขอโทษ!!”
“มีแต่คนรักพี่เอ็มทั้งนั้น...ก็ดี!!...มันสมเหตุสมผลอยู่”
(ใบหน้าอานิภาดูเศร้ามาก...เธอน้อยใจหรือไง?...ไอ้ประโยคที่ว่ามีแต่คนรักป้าเอ็มมันหมายถึงอะไรกันแน่?)
“เพราะพี่เอ็มเป็นคนน่ารัก...ปากหวานมีเสน่ห์...อัธยาศัยก็ดี...”
“อาครับ”
(ผลที่ออกมากลับตรงกันข้าม...เราหวังที่จะยกป้าเอ็มมาอ้างเพื่อให้อานิภาเกิดทิฐิว่าตัวเองนั้นก็ไม่ได้ด้อยไปกว่า...คาดว่าระหว่างสองคนนี้จะต้องเกิดอะไรขึ้นอย่างแน่นอนแต่มันคืออะไรเล่า?)
“เอาเลย!!...จะเอาความสวยความงามของใครมาทับถมอาอีกก็เชิญ...อ๊ะ!?”
“แค่กอด...ผมไม่ทำมิดีมิร้ายหรอกครับ”
“............................................................”
“เมื่อกี้ผมขอโทษที่ทำให้อาเสียใจ...ใครจะไม่รักอาก็ไม่ต้องไปสนใจแต่อายังมีพี่แคทกับฝนซึ่งเป็นลูกสาวที่น่ารักและมีหลานชายอย่างผมอยู่”
“............................................................”
“ผมไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรแต่อาไม่ควรคิดว่าตัวเองด้อยค่ากว่าคนอื่นนะครับ...คนเรามันไม่เหมือนกัน”
“พูดจาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาเชียวนะ...อายุยังไม่ทันจะ 20 เลย”
“ไม่เกี่ยว...ผู้ใหญ่บางคนอายุมากแต่ยังคิดไม่ได้ก็มีถมเถไป”
“ว่าใคร?”
“ผมไม่ได้ว่าอาสักหน่อย”
“.............................................................”
“หยุดร้องได้ซะที...อานี่ก็ขี้แยไม่เบาเนอะ?”
“ใครขี้แยกัน?...จะชวนทะเลาะกันอีกแล้วใช่มั้ย?”
“ฮะๆๆ”
“...เอายามาให้อา”
“ครับ”
(เฮ้อ~~...ในที่สุดยอมกินสักที)
.................................................................................................................................................................
...ตกเย็นผมออกจากห้องตั้งใจจะไปดูอานิภาว่าดีขึ้นหรือยังแต่ต้องประหลาดใจเพราะเธอไปไหนไม่รู้...ทันใดก็ได้ยินเสียงมาจากในครัว...
“อาทำอะไรน่ะครับ?”
“ทำกับข้าวเย็นไง”
“รู้ตัวมั้ยเนี่ยว่าเป็นคนป่วย?...มา...ผมทำเองครับ”
“ไม่!!”
(ดื้อจริงวุ้ย!!)
“เบื่อข้าวต้มกับโจ๊กเต็มทนแล้ว...มื้อนี้อาจะกินต้มยำไก่บ้านแซ่บๆไล่ไข้หวัด”
(เมนูนั่นฝนตั้งใจจะเป็นคนทำหลังจากกลับมา...เอาไงดี?...เราควรบอกพี่แคทให้รู้ไว้ดีกว่า)
“ว่าไงจ๊ะ?”
“แม่พี่นี่ดื้อจริงๆ”
“ทำไมหรือ?”
(เราจึงเล่าวีรกรรมให้ญาติสาวผู้พี่ฟังจนหมด)
“คุณแม่คงจะงอนคุณพ่อที่ไม่มาหาน่ะ”
“หา!?”
“พี่รู้สึกอย่างนั้น...คุณแม่ไม่ได้บอกหรอกแต่ก่อนพี่กับฝนจะไปได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์”
(“งั้นฉันตายไปคุณก็ไม่ต้องมางานศพหรอก”
“..............................................................”
“ก็ดี--...เห็นงานสำคัญกว่าครอบครัวกับลูกเมียก็เชิญ!!!”)
“ตายไปก็ไม่ต้องมางานศพ!?...นับว่าอานิภาใช้คำพูดรุนแรงมากเลยนะครับ!”
“แต่พี่ก็เข้าใจคุณพ่อ...ภาระความรับผิดชอบส่วนรวมต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัว...คงเป็นงานสำคัญที่ปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ”
“..............................................................”
“ปล่อยให้คุณแม่ทำตามใจของท่านเถอะ...บอลคอยดูห่างๆก็พอ”
“ลุกมาเข้าครัวเองได้แบบนี้ผมว่าไม่เป็นอะไร”
“ฮะๆ...เดี๋ยวก็คืนดีกันเองแหละ...ถึงตอนนั้นคุณแม่ก็อารมณ์ดีแล้ว”
(แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าอานิภาจะยกพี่สาวของเธอมาเปรียบบ่อยๆทำไม?...ไอ้ครั้นจะถามเจ้าตัวคงไม่ได้เรื่องแน่ส่วนพี่แคทจะรู้หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ใจอีก?...ไม่ว่ายังไงต้องหาคำตอบออกมาให้ได้)
“พรุ่งนี้กลับใช่มั้ยครับ?
“อืม--...ทำไมเหรอ?”
“คิดถึงมากจ้า~~”
“คิดถึงใคร?...ว่ามา--”
“สุดที่รักของผมน่ะสิ”
“ตอบไม่ตรงคำถาม...อยากโดนชกตาเขียวรึ?”
“แหม~~...ผมก็คิดถึงพี่แคทคนสวยแถมหึงเก่งไง”
“คนสวยน่ะไม่เถียงแต่ใครหึงเก่งยะ?...ฮึ!!...กลับไปเธอโดน”
“อยากรู้จังเลยว่าจะโดนอะไร?”
“ไม่รู้!!...รู้แต่ว่าฟ้าเหลืองแน่”
(พี่แคทตอบยิ้มๆแต่แค่นั้นก็เกินพอ)
“เฮ่ย!?...ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่...นายคุยกับใครยะ?”
“พี่แคทครับ”
“แน่ใจเหรอว่าเป็นแคท?...เอามาซิ”
“วางสายไปแล้วครับ”
“โฮ่--”
“อาดูประวัติการโทรก็ได้”
“ไม่ต้อง”
(เฮ้อ!!...แผลงฤทธิ์ได้ขนาดนี้ไข้หวัดมันเผ่นหมดชัวร์)
“คอยดูด้วย...อาจะไปอาบน้ำก่อน?”
“ดีขึ้นแล้วสิครับถึงไม่เช็ดตัว”
“แน่นอน”
...........................................................................................................................................................
“.............................................................”
“.............................................................”
“?”
(อานิภามองเราแต่ไม่พูดและข้าวในจานก็แทบไม่ได้แตะ!?)
“...เบื่อคนปากแข็ง”
“ผมเหรอ?”
“เออ!!”
“ยังไง?”
“เจริญอาหารนี่นะ...อร่อยสิท่า?”
“ใช่ครับ”
“แล้วก็จะห้ามไม่ให้อาทำ”
“ผมเป็นห่วงสุขภาพของอา”
“ไม่ได้ป่วยหนักใกล้ตายย่ะ!!”
“คร้าบๆ”
“หัดยอมกันซะมั่ง”
“คร้าบๆ”
(ใครกันแน่?)
“ใช้กำลังบังคับเป็นด้วยแฮะ...ตอนนั้นจะข่มขืนอาจริงๆเหรอ?”
“คร้าบๆ...เอ้ย!!!...ไม่ใช่ๆ”
“ฮ่าๆๆๆ...มีพิรุธนี่หว่า--”
“ก็บอกว่าไม่ใช่ไงครับ!!”
“ยังจะปากแข็งไม่เลิกรา...คอยดูนะคอยดู...จะฟ้องยัยหนูของอา”
“งั้นอาก็เตรียมโลงมาเก็บศพผมได้”
“หือ?”
“พี่แคทกับฝนหึงแรงมาก...คิดว่าพวกเธอจะปล่อยผมไปเหรอ?”
“นั่นสินะ...นายต้องตายแน่”
(ไม่ได้ให้กำลังใจกันเล้ย!!!)
“.....................................................”
“.....................................................”
“อาไม่กินข้าวล่ะครับ...เอามองแต่ผม”
“แค่นี้ก็อิ่มเอิบใจพอแล้ว”
“?”
“ทำอาหารแล้วอีกฝ่ายกินอย่างอร่อยแค่นี้คนทำก็ดีใจแล้ว”
“อ่อ”
“.......................................................”
(อะไรอีก?...ชักเขินล่ะเนี่ย)
“ขอบคุณที่บอลเป็นสุภาพบุรุษ”
“โฮ่ย~~...เห็นอย่างนี้ผมก็จะไม่ยอมผิดคำพูด”
“หมายความว่า...ถ้าสมมติอายอม...บอลก็จะ...”
“จะกลัวผมตอนนี้ก็ยังทันนะครับ”
“ไม่มีทาง!!...อารึจะกลัวบอล?”
“.....................................................”
...หัวค่ำหลังทานข้าวเย็นเรียบร้อยสักพักฝนโทรมาคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้...ผมก็คุยไปบ่นเธอไปตามประสาแต่ไม่ได้รู้สึกรำคาญหนำซ้ำยังชอบฟังเสียงสาวเจ้าอีกด้วย...
(การพูดจาคล้ายอานิภามากๆ)
“กินยาหรือยังครับ?”
“ทำอย่างกับอาเป็นเด็กอีกแล้ว--”
“ก็กินหรือยังล่ะครับ?”
“ยัง”
“นั่นไง!!”
(ยัยฝนแยกร่างมาหรือเปล่าวะ?)
“ก็เป็นซะอย่างนี้...จะให้ผมทำอย่างตอนเที่ยงอีกใช่มั้ย?”
“กล้าทำเรอะ?
“ทำไมจะไม่กล้าก็ทำมาแล้ว?”
(อานิภาได้ยินก็วิ่งหนีและพยายามจะเข้าห้องแต่เราตามเข้าไปหล่อนจึงคว้าหมอนขึ้นมาขู่)
“เข้ามาตีจริงๆด้วย!!”
“แค่นี้ไม่คณามือผมหรอก”
“ย้ากกกกก...นี่ๆๆ”
“หนอย!!”
“บอลสู้อาเรอะ?
“จับตีก้นซะเลยดีมั้ย?...ทำไมดื้ออย่างนี้?”
“อ๋า~~”
...ผมตรงเข้าไปจับตัวอานิภาอุ้มช้อนบ่าซึ่งก็เธอพยายามดิ้นผมเลยนึกหมั่นเขี้ยวตีก้นของหล่อน...อื้อฮื่อ~~...นุ่มมือชะมัด...อานิภาทุบหลังบึกๆร้องให้ปล่อยไม่หยุด...
“หลานบ้าอะไรเนี่ยตีตูดอาตัวเอง?...ลามกที่สุด!!!”
“ถ้ายังดื้อกับผมจะยิ่งกว่านี้แน่”
“ทำไม?...บอลจะทำอะไรห๊ะ?...อาก็อยากรู้เหมือนกันย่ะ!!”
“อยากรู้ใช่มั้ย?”
“!?”
(เรายกตัวอานิภาเปลี่ยนท่ามาเป็นช้อนอุ้ม...ตาประสานตา...มันจะบ้าตาย...ยิ่งมองไหงน้องสาวพ่อถึงได้น่ารักขนาดนี้!!!!)
“.........................................................”
“.........................................................”
“...ยอมก็ได้”
“ว่าไงนะครับ?”
“ยอม...ก็ได้”
“ยอมอะไร?”
“กินยาอ่ะ”
(แหม~~...นึกว่ายอมให้ทำเรื่องอย่างว่าซะอีก)
“นี่อามาเป็นพยาบาลได้ยังไง?”
“ห๊า~~...หมายความว่าอะไรน่ะ?”
“พยาบาลบอกให้คนไข้กินยาตามหมอสั่งแต่ถึงทีตัวเองกลับดื้อไม่กินทั้งที่ป่วย...คนไข้รู้เข้ามีหวังหัวเราะเยาะตาย”
“ยุ่งน่า!!”
(กระทั่งลูกสาวตัวเองยังเคี่ยวเข็ญด้วยแต่พอทีถึงตัวเองบ้าง...นึกไปนึกมาก็ขำ)
“ทำไปเพื่อประชดใครกันแน่น้อ?”
“ฮึ่ม~~...ประชดอะไรมิทราบ?”
“ไม่ใช่ก็แล้วไป...คืนนี้อาอย่านอนดึกนะครับ...พักผ่อนเยอะๆ”
“ฮึ!!”
(สงสัยอานิภาจะโกรธเราเข้าแล้วจริงๆแฮะที่ไปตีก้นเธออย่างนั้นแต่ว่าจนบัดนี้ความนุ่มเนียนเราก็ยังรู้สึกได้ที่ฝ่ามืออยู่เลย)
............................................................................................................................................